Premiera „Bestii najgorszej” Michała Cetnarowskiego

Bestia front_1000Michał Cetnarowski
Bestia najgorsza i inne sny o wolności i miłości

Bestia najgorsza i inne sny o wolności i miłości to zbiór sześciu długich nowel, dowcipnych, lecz nie ironicznych, pisanych na serio i bez taryfy ulgowej, odmiennych stylistycznie, ale krążących wokół tych samych tematów. Tytułowa Bestia najgorsza to historia najsłynniejszego polskiego świętego i terrorysty w jednym, Jana Marii Korwina Pałuby, który wysadził Pałac Kultury; Pustynia rośnie – poruszające studium męskiego kryzysu, kronika niezasłużonego upadku; RP Productions to historia wytwórni filmowej specjalizującej się w kręceniu polskiego porno historycznego; Kwantowi kochankowie – romans kwantowy, dzieje pary akademików, których życie rozmazało się w superpozycji stanów; Strach. Historia rodzinna – saga rodziny Strachów, zrodzonych przez Potwora; Żadna na ziemi rzecz to zaś dostojewszczyzna young adult, czyli rozmowy o duszy nieśmiertelnej rozpisane na nastolatki.

Bestia najgorsza… to gęsta proza psychologiczna, pisana poza utartymi kliszami, trudna do jednoznacznego zaszufladkowania, którą można czytać wciąż na nowo i doszukiwać się kolejnych znaczeń. Wieloznaczny literacki sen o miłości i wolności, podejmujący z czytelnikiem grę na najróżniejszych poziomach. Cetnarowski jawi się jako uważny obserwator tego, co w ludzkim życiu irracjonalne, ukryte pod kamuflażem codzienności, głęboko intymne. Inteligentna literatura piękna dla dorosłych, która nie daje się streścić w jednym zdaniu. Sam autor tak mówi o swoim zbiorku: „To literacki concept album. Bardziej zajmuje mnie egzystencjalna sytuacja człowieka wrzuconego we współczesność niż doraźne rozpolitykowanie”.

Michał Cetnarowski to kolejny z pisarzy wywodzących się ze środowiska fantastów – po Szczepanie Twardochu, Łukaszu Orbitowskim, Wicie Szostaku czy Jakubie Małeckim – który szturmem bierze „główny nurt”. W brawurowo napisanym zbiorze znajdziemy sporo niezwykłości, nietypowych bohaterów, nieprawdopodobnych koincydencji i rzeczywistości lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych XX wieku oraz pierwszych dekad nowego tysiąclecia. Cetnarowski portretuje je językiem literackiego realizmu, z dbałością o wierność realiom i obyczajowy detal.

Michał Cetnarowski: rocznik 1980, pisarz, tłumacz komiksów, publicysta, redaktor ponad pół setki książek. Pracował m.in. z takimi autorami jak Jacek Dukaj (Science fiction – Nagroda Literacka im. J. Żuławskiego; Starość aksolotla – rekordowy e-bestseller), Łukasz Orbitowski (Szczęśliwa ziemia – nominacja do Paszportu Polityki), Wit Szostak (Sto dni bez słońca – nominacja do Paszportu Polityki), Jakub Małecki (zbiór opowiadań Zaksięgowani); Robert M. Wegner (Opowieści z meekhańskiego pogranicza – nagrody im. Janusza A. Zajdla); Krzysztof Piskorski (Cienioryt – nagroda im. Janusza A. Zajdla). Selekcjoner antologii Nowe idzie (2009) z młodą polską fantastyką i Głos Lema (2011) wydanej w piątą rocznicę śmierci Stanisława Lema. Od 2013 r. szef działu prozy polskiej w „Nowej Fantastyce”. Autor zbioru opowiadań Labirynty (2009) oraz wstrząsającej powieści o szkolnej strzelaninie w fikcyjnym podwrocławskim miasteczku I dusza moja (2013). Wraz z Łukaszem Orbitowskim w ramach „Legend Polskich. Allegro” napisał słuchowisko Wywiad z Borutą (2016). Nominowany do nagrody im. Janusza A. Zajdla za opowiadanie (¥b3rpμn|{! (2014).

Reklamy