Mroczna obsesja

zaginiony_stradivariusJohn Meade Falkner (1858–1932) był angielskim powieściopisarzem i poetą, a jednocześnie znakomitym biznesmenem, który podczas I Wojny Światowej został przewodniczącym spółki Armstrong Whitworth. Największą sławę przyniosła mu powieść dla dzieci i młodzieży Moonfleet, która została kilkakrotnie zekranizowana, w Polsce znana pod tytułem Diament Mohuna. Jego późno wiktoriańska powieść Zaginiony stradivarius z 1895 roku uznawana jest za zapomnianą perłę literatury grozy. Przypomniało o niej jednak Wydawnictwo IX, które wznowiło wydanie w przekładzie Tomasza Chyrzyńskiego. Książka dostępna jest od 6 lutego w wersji papierowej i elektronicznej.

Poniżej opis fabuły od wydawcy:

Zaginiony stradivarius (1895 r.) bywa czasami określany jako książka M.R. Jamesa, której ten nigdy nie napisał. Porównanie to jednak nie deprecjonuje wartości utworu Falknera, w którym młody arystokrata, John Maltravers, odnajduje skrzypce Stradivariusa ukryte w pokojach w Magdalen College w Oksfordzie. Ich poprzedni właściciel, okultysta Adrian Temple, starał się zrealizować Visio Malefica, wizję absolutnego zła. Potęgująca się obsesja bohatera na punkcie skrzypiec i historii czarnego maga prowadzi go w coraz mroczniejsze rejony życia i wyobraźni. Skrótowy opis fabuły niech jednak nie będzie mylący dla współczesnego czytelnika. Bohaterowie opowieści przedstawieni są w bardzo realistyczny sposób, a ich zachowania cechuje wiarygodność w stosunku do zaistniałych sytuacji niesamowitych. Poruszona tematyka zła stanowi z kolei ambitne wyzwanie intelektualne. Duża część narracji opiera się na mistycznej filozofii neoplatońskiej, a Falkner porusza w interesujący sposób popularne w XIX wieku zagadnienia, jak choćby związek między pięknem a moralnością, znany z powieści Oscara Wilde’a Portret Doriana Graya. Co bardzo istotne, kluczowym elementem fabuły jest muzyka, traktowana nie tylko jako matematyczna harmonia dźwięków, ale raczej jako droga do otwarcia pomostu między światem realnym a nadprzyrodzonym.

 

Reklamy